ZĘBY, anat. twarde, różnokształtne twory występujące w jamie ustnej (z reguły) większości kręgowców; zębów brak m.in. u żółwi, współcz. ptaków; służą do chwytania i rozdrabniania pokarmu, u niektórych także do ataku lub obrony, u człowieka biorą udział w powstawaniu artykułowanej mowy. Zęby ssaków, zróżnicowane, są osadzone w zębodołach szczęki i żuchwy; część wystająca nad dziąsła jest zw. koroną, tkwiąca w zębodole korzeniem, b. krótka część pośrednia szyjką; zasadniczą strukturę zębów tworzy zębina, w obrębie korony pokryta szkliwem, a w obrębie korzenia cementem zębów, który wraz z ozębną; umocowuje zęby w zębodole; wewnątrz zębów znajduje się komora (wypełniona miazgą zęba), przechodząca w kierunku wierzchołka korzenia w kanał korzeniowy. U większości ssaków, także u człowieka, w ciągu życia osobnika zachodzi jednorazowa wymiana zębów tzw. zębów mlecznych na stałe (uzębienie, ząbkowanie). Zęby stanowią często jedyny ślad istnienia wymarłych gat., stąd ich duże znaczenie w paleozoologii i antropologii.

 Podręczniki - angielski dla dzieci wrocław - kredyty